Inspectie gezondheidscentrum

Eindelijk is het zover 13 januari 2010: de inspectie van het gezondheidscentrum! Om 4.00 uur in de ochtend gaat de wekker om een bus te pakken naar het vliegveldje Shell, 5 km voor Puyo. Hier vandaan vertrekken de propellervliegtuigjes naar de jungle.
Ik ontmoet bij de Amerikaanse luchtvaartmaatschappij ‘Wings of Hope’ de coördinatrice en de architect van het Ministerie van Gezondheid van de provincie Pastaza. Om 7.00 uur zou het vliegtuigje moeten vertrekken, maar het wordt 8.30 uur. Met z’n drieën, een Kichua stelletje en een Amerikaanse piloot, vertrekken we uiteindelijk. Het Kichua stelletje was naar het ziekenhuis in Puyo geweest. De vrouw met baby draagt haar baby schrijdelinkse in een laken. Ze was gebeten door een slang. Het gaat gelukkig weer goed met haar.

Na 25 minuten landden we in Sarayaku met prachtig weer. Leo op blote voeten staat ons al op te wachten.

Langs het huis voor de werknemers lopen we naar het gezondheidscentrum. Er missen nog wat detailles: nog wat verf, wat gaas en raamkozijnen boven de deuren en dan is het klaar.

De architect meet met een apparaatje, de coördinatrice geeft wat aanwijzigingen en zijn zeer tevreden over het resultaat.

Van de opnamezaal wil de coördinatrice een plek maken waar de verpleegster injecties geeft, bloeddruk meet, de babies weegt en de mappen maakt van de patiënten. Betekent dat we nog een behandeltafel nodig hebben en een buro. Oeps, dat is weer 270 US meer … De opnamezaal zal in de toekomst nog gebouwd worden in samenwerking met het Ministerie van Gezondheid.

De piloot belooft ons om 13.00 uur weer op te halen om dezelfde dag terug te vliegen. Maar er zijn andere plannen. De coördinatrice wil met de gemotoriseerde kano naar het dorpje Pakayaku, anderhalf uur stroomopwaarts. Er is een gezondheidscentrum, wat ze ons wil laten zien. Verder praat ze met lof over de Spaanse non, die al 42 jaar in de jungle woont.

We gaan in Sarayaku nog langs een jonge,vrouwelijke arts, die les geeft om te vragen of ze voor het Ministerie van Gezondheid wil werken in het gezondheidscentrum van de Ecologische Stichting Tiuti Wally. Dat wil ze maar al te graag.

Na een warme rit in de kano zonder zonne-crème en zonnebril mee, vele vogels onderweg en regelmatig het water in om de kano te duwen komen we in het warme Pakayaku aan. Een simpel, klein gezondheidscentrum met zonnepanelen op het dak, een grote koeling voor vaccinaties en jong personeel. De kwieke, grappige op leeftijd zijnde non kookt voor ons een simpele maaltijd.

De coördinatrice is bekend bij iedereen, attent en verteld vele anekdotes vol overgave. Een bijzondere vrouw. We worden pas om 16.30 uur opgehaald, gewogen en dan is het probleem er dat het grasveld landingsbaantje in combinatie met ons gewicht en de wind een probleem gaat worden om weer op te stijgen. Na wikken en wegen moet het volgens de piloot kunnen. We zijn er van overtuigd, dat ‘ Wings of Hope’ een Amerikaanse Stichting geen risico’s neemt.

In Shell weer aangekomen beloven ze gelijk werk te maken voor het vervoer van de spullen en voldaan neem ik afscheid van ze. Ik kom weer in het donker in Baños terug met muskietenbulten, verbrand, mijn schoenen onder de modder, een verwaaid kapsel en moe ...